Dat soort mensen

Het liep allemaal even anders gisteren.
Vrijdagavond ontdekte Martijn dat we geen 'permit' tussen de autopapieren hadden zitten, waarmee de eigenaar van de auto, Avis, ons toestemming geeft om met de auto Botswana te betreden. Gisterochtend heeft Martijn Avis gebeld, en we moesten om 10:00 uur terugbellen en zou de 'permit' daarna worden gemaild, en konden we deze bij de receptie laten printen. In plaats van safari hebben we daarom de ochtend bij het zwembad op een ligstoel doorgebracht, terwijl we wachtten totdat we konden bellen. Iets na 11:00 uur zijn we met de 'permit' op zak vertrokken uit Onguma, naar Mukuku waar we rond 16:30 uur aankwamen. Daar was geen WiFi, dus vandaar deze verlate, lange post.

Het goede nieuws: er was onderweg asfalt! Na alle gravelweggetjes waren we zo blij om eindelijk weer op asfalt te rijden..! Let wel, als dit asfalt in onze wijk had gelegen was er een grote rel uitgebroken, want er zaten gaten in waar een peuter met driewieler en al in kon verdwijnen. Maar toch: asfalt! Onderweg een indrukwekkend kijkje kunnen nemen in de levens van de bevolking van Namibië. En nogmaals realiseren we ons hoeveel geluk we hebben dat onze wieg in Nederland stond. Kinderen spelen met lege colaflesjes, bouwen daar autootjes van en hebben verder helemaal niets. Schrijnend. Langs de weg lopen mensen met jerrycans water, want een kraan met stromend hebben ze niet. Water halen ze bij een put, nu 145 meter diep vanwege de grote droogte. De 'huizen' zijn hutjes van stro en leem of soms wat golfplaten. Echte huizen zie je bijna niet. Onderwijs is schaars, het inwonersaantal van Namibië is een schatting want de meeste mensen bestaan op papier niet. Douchen doen we nu we hier zijn heel kort. Thuis heb ik nog wel eens de slechte gewoonte om - als ik bijna klaar ben met tanden poetsen - de kraan alvast aan te zetten. Dat leer je hier wel af!

Aangekomen bij Mukuku bleek dat niet alleen WiFi afwezig is, ook hebben we geen warm water en hadden we zelf avondeten mee moeten nemen. Gelukkig was de eigenares zo lief om iets voor ons te koken, het smaakte heerlijk! Qua accommodatie is de omgeving het grootste pluspunt. We zitten aan de rivier, wat tevens de grens is met Angola. Ik zou wel graag even met mijn voeten in de rivier willen staan zodat ik kan zeggen dat ik in Angola ben geweest, maar er zitten krokodillen dus dat laat ik. De eigenaars van de camping, een gepensioneerd echtpaar, zijn ontzettend vriendelijke mensen, zeer gastvrij. Gisteravond na het eten hebben we met een ander stel dat hier logeert en de eigenaars nog lang bij het kampvuur gezeten. We hebben het hoognodige, en dat is prima voor een nachtje.

Vlak na het eten vertelden de eigenaars dat het eten dat overblijft naar een weeshuis in de buurt wordt gebracht. Voor de kinderen een feestmaal. Baalden wij dat we ons bord hebben leeggegeten..! We hebben iets achtergelaten voor het weeshuis.

Vanochtend zijn we al vroeg vertrokken (07:30 uur) op weg naar Kasane in Botswana. Bij de grens verliep het gelukkig allemaal soepel. En Kasane, daar zijn we nu, morgenochtend en morgenavond gaan we op safari. Voor dinsdag hebben we een boottocht over de rivier in Chobe geboekt. Een soort Rijnreisje, maar dan net wat anders.

Martijn is niet uit zijn afritsbroek te krijgen en ik loop van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat met een grote rugzak op mijn rug en het lijkt wel of mijn sneakers gemaakt zijn voor mijn voeten. Kennelijk zijn we dat soort mensen nu, met afritsbroek, rugzak en sneakers. Het soort waar we in Nederland (vooral die afritsbroek) meewarig naar kijken.

Waar ik in Nederland mijn tas afstem op mijn kleding en tot het bedtijd is op hakken loop, zo makkelijk loop ik hier met een roze/paarse rugzak (past nergens bij, inderdaad) en sneakers die een paar dagen geleden, toen ik ze kocht, nog helemaal wit waren en nu een bruin/rode stoflaag hebben. Ik geef het toe: mijn achillespees en kuitspier moesten wennen aan het lopen op platte schoenen.

Het ritme is hier ook anders: thuis ga ik vrijwel nooit voor 23:30 uur slapen, hier vallen de ogen om 21:30 uur dicht en heb ik 22:00 uur nog maar 1 x gehaald. Om 06:00 uur worden we gewekt door allemaal geluiden uit de natuur. Dus dat 'lang bij het kampvuur zitten' van gisteravond was tot 21:15 uur.

Niet echt rock & roll, he? Maar ik moet toegeven: I like it!

Nu douchen, eten en morgenochtend om 05:30 uur de wekker. Liefs uit Botswana!