En we gaan nog niet naar huis..

Gisteravond heb ik in het ziekenhuis geslapen. Martijn lag alleen op zijn tweepersoonskamer dus het mocht. Er kwamen wel weer 10 formulieren aan te pas en ik mocht natuurlijk niet in een ziekenhuisbed, dus werd er gisteravond een stretcher voor mij opgemaakt van 150 bij 60 centimeter en daar heb ik op gelegen. Het was verre van comfortabel maar het was fijn om niet terug te hoeven naar het hotel.

Ik begrijp niet hoe Martijn er kan slapen. Je slaapt gewoon in een bedrijf. Om de zoveel tijd komt er iemand binnen om het infuus aan te sluiten, het infuus te controleren en andere metingen te doen. Er is de hele nacht gepiep, lawaai, gerochel, alarm, meer gepiep van monitoren en licht. Vanavond slaap ik graag weer in het hotel.

Martijn heeft goed geslapen en voelt zich - naar omstandigheden - prima. Geen koorts, nog wel wat benauwd. Zijn saturatie was net 93, dat is weer iets lager. Hij heeft een goede eetlust maar wel wat last van zijn darmen. Martijn denkt dat dat door de cocktail van medicijnen komt. Gisteravond heeft hij inktvis gegeten en bij het ontbijt vanochtend zat een zalmmoot dat hij als een grizzlybeer naar binnen schoof, dus ik sluit niet uit dat zijn nieuwe eetgewoonten er niets mee te maken hebben. Het zal wel een combinatie van beide zijn, is mijn bescheiden mening.

Eurocross zou mij gisteren bellen, maar dat is niet gebeurd. Balen, want we hebben ze nu even nodig. De verpleegkundigen zijn super, maar gistermiddag kwam de arts nog even langs en die twijfelt. Hij heeft gistermiddag niet meer naar de longen geluisterd, kon ons niet vertellen wanneer Martijn het ziekenhuis mag verlaten (woensdag? Donderdag? Nog later?) en gaf aan dat Martijn na ontslag meteen naar Nederland moest naar zijn eigen arts. Toen we vertelden dat dat bijna 12 uur vliegen is en vroegen of Martijn dat mocht en of de arts een ‘fit-to-fly’-verklaring af kon geven voor KLM krabbelde hij terug. 12 uur vliegen was wel erg lang, hij moest er over nadenken. Intussen zijn wij niets wijzer. Ons maakt het inmiddels niet zoveel meer uit. In mijn hoofd heb ik de reis al afgeschreven, merk ik. Eerder terug gaan is prima, maar dat betekent wel dat er een en ander geregeld moet worden. We bekijken het van dag tot dag en iedere middag bel ik het hotel dat we voor de aankomende nacht zouden hebben met de mededeling dat we vandaag niet komen.

Vanochtend om 06:30 uur werden we gewekt en zijn er buisjes bloed afgenomen. Ik ga zo met de trein naar het hotel, om te douchen en te ontbijten. Vanmiddag ga ik weer naar het ziekenhuis. Martijn heeft geen badkamertje op zijn kamer, alleen een wc. Verderop in de gang is een douche voor alle patiënten maar daar heeft Martijn nog geen gebruik van gemaakt, dat mocht niet.

Vandaag gaat hij naar een andere kamer - althans, dat hebben we begrepen - en dan is het afwachten. Er wordt nog een foto gemaakt, maar geen idee hoe laat.

Het is trouwens prachtig weer: een strakblauwe lucht en fel zonnetje. Dat komt vandaag niet overeen met mijn humeur, donderwolkjes hadden er beter bij gepast.

Ach, ik mag niet zeuren. Er wordt goed voor Martijn gezorgd, hij maakt het goed en met mij gaat het prima. We hebben al mooie dingen gezien en gedaan. Het is jammer dat we een deel van de reis overslaan of gaan missen, maar dan heb ik wel een reden om ooit nog eens terug te keren naar Japan.